[ JUST ]

 

 

 

 

:: Pre-MS :: ชะล้าง

 

Cubic School 

เพียงพิทักษ์ ; เพียงพา (แม่)

 

 

ม.4  ปลายเดือนมกราคม

 

 

 

 

ฝนเม็ดที่หนึ่ง

หยดลงมาจากฟากฟ้า

 

นัยน์ตาของใครบางคนมองตามไป ก่อนจะรู้สึกได้ถึงเม็ดฝนเย็นๆ ที่กระทบเข้ากับผิวกาย เด็กหนุ่มเงยหน้ามองฟ้า เมฆสีหม่นกินพื้นที่กว้างขวาง แล้วฝนก็เริ่มกระหน่ำลงมา

เสียงประตูบ้านเปิด พร้อมกับเสียงบ่นเบาๆ ของคนที่ยืนรออยู่

เพียงพิทักษ์ขยับยิ้มบางกับผ้าขนหนูที่ยื่นมาให้


“นี่ล่ะนะ แม่ถึงได้บอกให้พกร่มไปซื้อของ”


คนเป็นลูกชายหัวเราะรับเบาๆ รับผ้าขนหนูผืนนุ่มมาเช็ดใบหน้ากับศีรษะที่เปียกฝนเล็กน้อย มือก็ยื่นถุงพลาสติกที่ได้มาจากร้านสะดวกซื้อปากซอยให้

“ยี่ห้อนี้รึเปล่าครับแม่”

ผู้เป็นมารดารับของในถุงมาพลิกดู “อันนี้ล่ะจ้ะ เอ้า ไปสระผมซะเราน่ะ หัวเปียกฝนเดี๋ยวก็ไม่สบาย”

“นิดเดียวเองครับ”

“เพียง”


เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ ออกมาอีกครั้ง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปยังแผ่นหลังบอบบางของมารดาที่หันกลับเดินเข้าไปในบ้าน หากก็หยุดชะงักไว้ในชั่วเสี้ยววินาทีที่จะสัมผัส

เสียงตอบรับแว่วตามมา


“ครับ”

“เพียง สระผมรึยังลูก”

“สระแล้วครับ” เด็กหนุ่มยิ้มกับถ้อยคำเหมือนไม่วางใจของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่จะค่อยเดินเข้าไปในครัว -- เพียงพา มารดาของเขากำลังยืนทำอะไรบางอย่างอยู่หน้าเคาน์เตอร์

ไอบางอย่างเจือขึ้นมา ทอดสงบลงอยู่ภายใน

 

มือกร้านเอื้อมไป

และคราวนี้ไม่หยุดค้างกลางคัน



เพียงพายืนนิ่ง ไม่ได้เอ่ยอะไรเมื่อลูกชายคนเล็กเดินเข้ามาด้านหลังแล้วกอดเอวหล่อนไว้แน่น มือที่จัดช้อนส้อมอยู่ผละลงแล้วเอื้อมไปลูบเส้นผมของเจ้าเด็กที่ซบหน้ากับบ่าหล่อนเบาๆ

“อะไรล่ะลูก”

“เปล่าครับ”

“อะไรกัน ปกติต้องอ้อนกว่านี้นี่นา” เพียงพาเอ่ยกลั้วหัวเราะ คนเป็นลูกก็เพียงขยับยิ้มรับตามคำเอ่ย หากไม่ได้ว่าอะไรมากไปกว่านั้น นอกจากกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นไปอีก



เด็กหนุ่มหลับตาลง รับรู้ได้ถึงความหวานที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวตรงหน้า...


ไอหวานอ่อนโยน นิ่มนวล อะไรบางอย่างที่ทำให้นึกถึงดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่เจือแต้มกลิ่นหอมอ่อนจาง อะไรบางอย่างที่ทำให้เขาเผลอออดเข้าหาไม่ได้

ไอหวานที่ทิ้งตัวลงเสมอยามที่เหลือบมอง

ไอหวาน...ที่เขาเพิ่งจะตระหนัก

 

หวาน

หวาน

และที่สำคัญ


...เหมือน...

“เพียง...”

“...ครับ” เสียงตอบรับราวกับเหม่อลอย ทำเอาเพียงพาลอบถอนหายใจกับอาการของบุตรชายไม่ได้

“แม่ไม่รู้ว่ามีอะไร แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...”

เพียงพิทักษ์หลับตาลงกับถ้อยคำที่เอ่ยค้างไว้แค่นั้น คำเอ่ยสอนที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เด็ก... ถ้อยคำที่แม้ไม่ต้องเอ่ยก็รับรู้ได้อยู่แล้วด้วยความทรงจำ

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ให้เลือกทำในสิ่งที่คิดว่าดีที่สุด

ขอเพียงแค่นั้น...





เด็กหนุ่มยืนกอดอีกฝ่ายอยู่นานเท่าไรไม่รู้ จนกระทั่งอะไรบางอย่างตกค้างลงบนหัวใจนั่นแหละ เขาถึงค่อยกระซิบเอ่ยแผ่วเบา หากชัดเจน


“ผมทราบครับแม่...”

 

ฝนไม่รู้กี่ล้านเม็ดยังคงหยาดหยดลงมา

ชะน้ำที่เจิ่งค้างอยู่แสนนานให้เจือจางลงไป


จางลงไปอย่างเชื่องช้า

ทีละหยด ทีละหยด



แล้วสักวัน...